Ortağı olduğu 1960 Kıbrıs Cumhuriyeti'nde, önce yumuşak bir anayasa değişikliğiyle azınlık konumuna indirgenmeye çalışılan Kıbrıslı Türkler bunu kabul etmeyince Rumlar yeni bir faza geçti.
Kuvvet yoluyla amaçlarına ulaşmaya çalıştıkları bu fazda sonradan adının Akritas olduğu öğrenilen planla Kıbrıs Türklerini etkisiz kılmaya çalıştılar.
Kıbrıslı Türklerin, çoğu iç ve dış gücün de beklemediği bir şekilde, direnmesiyle bu aşamada da Kıbrıs Türkleri etkisiz kılınamadı.
Bunun üzerine yeni bir fazla abluka, ambargo, izolasyon kombinasyonlu üçüncü faz yaşandı.
Kasabaların ve karma köylerin zengin mahalleleri işgal edilerek Kıbrıs Türk zenginlerinin mallarına karşılık özgürlüklerinden vazgeçecekleri varsayıldı.
Örneğin Baf kasabasının, kasabanın en zengin ve varlıklı Kıbrıslı Türk insanlarının ağırlığında olan karma mahallelerinden en yoksul ve bakımsız Mutallo mahallesine sürülmeleri bu anlayışın ürünüdür.
Ne var ki böylesine bir girişim de sonuç vermedi.
Kasabanın özgürlüğüne düşkün Kıbrıs Türk insanları evlerini ve mülklerini tereddüt etmeden bırakıp Mutallo'da barakalarda ya da tanıdık ve akrabaları yanında on bir yıl sığıntı olarak yaşamayı tercih ettiler.
Baf'ta yaşananların benzeri diğer kasaba ve köylerde de yaşandı.
20 Temmuz 1974'e böyle gelindi.
Artık, Kıbrıslı Rumların yaşananlardan ders çıkararak, Kıbrıslı Türklere azınlık olarak yaşamayı kabul ettiremeyeceğini çoktan anlaması gerekmez miydi?
Ne yazık ki, Sırp müzik şirketi EXIT’in 18 Eylül'de Girne Kalesi'nde düzenlemeyi planladığı Nexus Elektronik Müzik Festivali'ni iptal ettirmeleri, Rumların izolasyon ve benzeri kısıtlamalarla Kıbrıslı Türkleri azınlık olmaya ikna edemeyecekleri konusunda ders alamadıklarını bir kez daha gösterdi.
Oysa, Güney’deki Rum gençleriyle Kuzey’deki Türk gençlerinin Girne Kalesi'nin büyülü ortamında, uluslararası bir etkinlikte birlikte şarkı söyleyip dans etmesi barış için muhteşem bir mesaj olmaz mıydı?
BM'nin taraflar arasında güven yaratmak için çabaladığı bu konjonktürde bundan daha işe yarar bir proje olamazdı.