ÇOCUĞUM OKULUNA HALA ALIŞAMADI
Ayla hanım, 5 yaşındaki kızım Eylül ayında okul öncesi eğitime başladı. İlk günden beri okula ağlayarak gider. Bize her sabah çektirmediği sıkıntı kalkmaz. Yeni başlıyor, geçer dedik ama hala geçmedi. Öğretmeninin dediğine göre ben okuldan ayrıldıktan sonra, ağlamayı bırakırmış. Derslere çok ilgiliymiş, akıllı bir çocukmuş ve arkadaşları ile de çok güzel uyumu varmış. Yani bütün nazı bana. Onu aramakta biraz geciksem, bana çektirmediği kalmaz. Çok huysuzluk yapar.
Ne yapacağımı şaşırdım. Bize yardımcı olabilir misiniz?
Rumuz: KIZIM
Anlattıklarınız, çocuğunuzun okula değil size karşı bir tepki geliştirmiş olabileceğini işaret edebilir. Sizden ayrılmakta zorlanmakta ve siz gittikten sonra ortama rahatlıkla uyum gösterebilmektedir. Okulda gelişim dersleri ve etkinliklere de başarıyla katılıyormuş.
Ayrılık kaygısına benzeyen bu durum; özellikle anneyle veya bakıcısıyla bağımlı ilişki geliştiren çocuklarda görülür. Çocuk anneden veya bakım veren kişiden ayrılmak istemez. Bir çaba göstermeden ihtiyaç duyduklarını bulabildiği ev ortamının güven ve rahatlığından çıkmak istemez.
Öte yandan okul; öğrenmesini ve sosyalleşmesini sağlayan ortamdır. Bir taraftan eğlenir, diğer taraftan öğrenir. Bu çocuğun her zamankinden farklı bir çaba göstermesini gerektirir. Çocuk duygusal olarak bu çabaya hazır olmayabilir. Ancak kızınız, öğrenmeye ve sosyalleşmeye hevesli görünmektedir. Okulda her şey yolunda görünmektedir. Yani, okul öncesi eğitim için hazır bir olgunlukta.
Bu tepkisinin ardında aşırı koruyucu bir ebeveyn veya bakıcı olabilir. Alıştığı ve güvendiği kişiden ayrılmaya ve bağımsız bir birey olarak davranmaya şimdilik hazırlanmamış da olabilir. Bu durumda, dikkati aile ilişkilerinize yönlendirmenizi öneririm. Sizinle, babasıyla ve yakın akrabalarınızla kurduğu ilişkileri inceleyin. Aile açısından, aşırı düşkünlük, yetişkinler arasına sıkışmış tek çocuk görebilirsiniz. Bu durum, çocuğun okul öncesi eğitime hazırlanma sürecini olumsuz etkilemiş olabilir.
Bu hazır olma sürecini bazı önlemlerle hızlandırmanız gerekir. Akran ilişkilerini güçlendirecek ve evdeki küçük çocuk statüsünü geri plana alacak bazı girişimlerde bulunabilirsiniz. Onu merkeze oturtmak ve üzerine düşmek yerine ailenizde her bireye eşit yakınlıkta doğal bir ortam oluşturmayı deneyebilirsiniz.
Öncelikle duygularından dolayı onu suçlamayın. Kızmayın ve eleştirmeyin. Onu anladığınızı ve her şeyin yoluna gireceği duygusunu verin. Okula her halükarda gidilecektir ve bu sorun başarıyla çözülecektir.
Dikkat etmeniz gereken önemli konu, çocuğun kendini bir kusur, sorun gibi görmemesini sağlamaktır. Kararlı ve destekleyici olmanız gerekir. Okul öğretmeni ve varsa rehber öğretmeniyle işbirliğinde bulunun. Kızınızın okul ortamına alışmasında faydalı olabilecek sağlıklı ortamın oluşmasında öğretmenlerinin desteği büyük olacaktır.
Evdeki yaklaşıma gelince, geceden okul konusunu açmayın. Ertesi günle ilgili konuşmayın, söz istemeyin. Okul konusunda doğal davranmalı ve okula gitmeyi olağan karşıladığınızı hissettirmelisiniz. Anne, baba işe gider. Abi, abla ve kardeş de okula gibi.
Okul konusunda en çok sizinle sıkıntı yaşıyorsa, baba ile dönüşümlü bırakmayı deneyin. Evdeki sorumluluğunu artırın. Başarabileceği ve moral bulacağı görevler verin. Çocuğunuzun kendine güveni geldikçe, okula daha hevesle gideceğini düşünüyorum.
Sorun çözülmezse göremediğimiz başka faktörlerin iş başında olduğunu düşüneceğiz. Bu durumda ya tekrar yazabilir veya bir psikologdan, çocuk-ergen psikiyatristinden destek alabilirsiniz.