19 Mayıs geride kaldı.
Gençleri övdük, yere göğe sığdıramadık.
Onlara olan güvenimizi dile getirdik, geleceği onlara emanet ettik.
Tüm bunları ve daha fazlasını geride kalan 19 Mayıs’ta neredeyse bir koro şeklinde yazdık ve söyledik.
Neyse ki sadece tek bir gündü.
Bitti ve gitti.
Şimdi meydan yeniden bize kaldı.
Gençler kenara çekildi.
Daha doğrusu bir onları yeniden kenara ittik.
Meydan bize kaldı.
Biz de kaldığımız yerden devam ediyoruz.
Bir sonraki bayrama kadar da devam edeceğiz.
Gençler mi..?
Onlar da sıranın kendilerine gelmesi için yaşlanmayı bekleyecekler.
Ama sadece yaşlanmak yetmez.
Bir de düzene uyum sağlamaları lazım.
Bunu yapabilenler oyuna dahil edilecekler.
Uyum sağlayamayanlar ise elenecek.
Hatta çoğu ülkeden de gidecek.
Biz de üzüleceğiz.
Ama sözde..
Özde olsa böyle olmazdı zaten.
Her şey bambaşka olurdu.
Gençler hayatın her alanına dahil olurdu.
Ülke kalkınırdı.
Ama bunu isteyen yok.
Biz halimizden memnunuz.
Gençlerin “icat çıkarmasına” ihtiyacımız yok.
En kötüsü de nedir biliyor musunuz..?
Bugün böyle davranan bizler de genç olmuştuk.
Ve çoğumuz o günlerde içerisinde bulunduğumuz duruma isyan etmiştik.
Ama sonra zaman geçti, yaşlandık.
Çoğumuz düzene uydu.
Ve unuttuk.
Bize yapılanları unutup aynılarını bugünkü gençlere uygulamaya başladık.
Başımıza gelirken şikayet eden bizler, bugün uygulayıcı konumuna geçince de gençlerden şikayet etmeye başladık.
Tam bir yavuz hırsız ev sahibini bastırır misali.
Hem suçlu hem güçlü pozisyonundayız.
Oysa ki her şey çok farklı olabilirdi.
Geçmişimizden ders almış olsaydık eğer bugünü çok daha güzel inşa edebilirdik.
Ama olmadı.
Çok yazık ettik…
Hem bugüne hem de yarına..!