30 YILDIR BOŞANMAK İÇİN BEKLEDİM

     Ayla Hanım, merhaba. Ben 55 yaşındayım ve eşimden boşanmayı düşünmekteyim. Kendisi 64 yaşındadır ve 32 senedir evliyiz.

      Size yazma nedenim, bu kararı uygulamadan önce görüşünüzü öğrenme arzumdur. Çocuklar artık evden ayrıldılar. Küçük çocuğumu yeni evlendirdik ve ben gitme zamanımın geldiğini düşünürüm.

      Kısaca hayatımdan söz etmek isterim. Ben lise ikinci sınıfta nişanlandım. Ailemin kararı ile. Sonra okuldan alındım ve 18 yaşıma geldiğimde evlendirildim. 19uncu yaş günümde büyük çocuğumu, 21 yaşında da ikinci çocuğumu dünyaya getirdim.

      Kocam ile hiçbir zaman mutlu olmadım. Evet dayak yemedim, ekonomik mağduriyet yaşamadım ama sevgi, ilgi veya yakınlık hiç görmedim. Bunca yıl tanımadığım bir yabancıyla yaşadım. Az konuşan, canı sıkıldı mı bağırıp çağıran, ihtiyaçlarını çok önemseyen, asla ödün vermeyen, canı istemezse, dinleme lütfunda bulunmayan ve sürekli itaat bekleyen bir adam ile bu yaşıma kadar yaşadım. Çocuklarımı büyüttüm, okuttum, evlendirdim. Onlara maddi, manevi destek çıkarken, beni yok farz etti. Sadece çocuklar için gerekliymişim gibi hissettirdi. Yani ben, başkaları gibi kocamla hiçbir zaman normal bir sohbet etmedim. Beni alıp bir yemeğe, gezmeye ne bileyim baş başa bir hafta sonu tatiline götürmedi. Önceleri işittirirdim ama aşağılandıkça sustum ve içime kapandım.

      Şimdi evde yalnız kaldık ve durumumuz hiç iç açıcı değildir. Yalnız yaşıyormuş gibi davranır. Çamaşırı, ütüsü, yemeği, mezesi aksamazsa, sorun yok. Mahsus, yemek saatini geçirmiş gibi numara yapıyorum, bana konuşsun diye. Konuşmak yerine homurdanıyor ve yüzüme bakmadan "burnun büyüdü senin" gibisinden laflar ediyor.

      Ben sadece normal bir evlilik istedim. Olmadı ve olmayacağına eminim. Ailemden kalan bir dairem var. Kirada. Oraya yerleşebilirim. Yıllarca çocuk baktım ve sigortamı en düşükten yatırdım. Ama henüz emekli olamadım. Yani, bu kararımın ekonomik tarafı çok parlak değil. Eşimin parasal durumu iyidir ama boşanmaya sıcak bakmayacağını düşünürüm. Çocuklara gelince onlara konuyu açmadım. Aileme de açmadım. Kardeşlerim ve yaşlı bir annem var. Yaşadıklarıma "kader" gözüyle bakarlar. Yani ben aslında, yalnızım. Bu nedenle kararımın doğru olduğunu bildiğim halde, korkuyorum. Pişman olmaktan, ailem ve çocuklarım tarafından dışlanmaktan çok korkuyorum. Ama ben bu günü 30 yıldır bekledim. Çocuklarımı büyüteyim. Meslek sahibi yapayım. Görevlerimi tamamlayım ve özgürlüğüme kavuşayım.

      Sizce abartıyor muyum? Rahatımı bozmamam mı gerek? Yoksa şu kısa ömürde, biraz nefes alacağım bir umuda sarılabilir miyim?

Rumuz: EY ÖZGÜRLÜK

      30 yıldır beklediğiniz bir noktaya vardınız ve kimse sizin bu kararınızı sorgulayamaz. Evliliğinizi ızdırap ve yalnızlık içinde geçirmişsiniz. Ailevi ve toplumsal görevlerinizi eksiksiz yapmışsınız. En önemlisi, takdir, sevgi, sıcaklık olmadan bunları başarmışsınız.

     Bu işlevsel olmayan ilişkiden ayrılmak istemeniz, ruh sağlığınız açısından doğru bir karardır. Ancak, korkularınızı giderebilecek öncü önlemler almanız gerekmektedir. Sadece maddi değil, sevdiklerinizi de kapsayan bir ön hazırlık yapmanız gerektiği kanaatindeyim.

      Bence, öncelikle fikrinizi açmadan, eşinizle konuşmaya çalışın. İlişkiniz, birbirinize yönelik yaklaşımınız ve duygularınız ve onun bu konudaki duygu ve düşüncelerini sorgulayınız. Yanıt vermese bile, sorularınızı sorun. Uysal, boyun eğen, evin sıradan eşyası gibi görülen algıya karşı; konuşun. Kim olduğunuzu ve ne istediğinizi anlatın. Duysun, duymasın…anlasın veya anlamasın. Konuşun.

      Sonra çocuklar ve ailenizle konuşun. 30 küsur yılınızı, kararınızı ve onlardan beklediğiniz desteği, şefkati dillendirin. Bildiğim bir şey varsa, "kol kırılır, yen içinde kalır" gibi bir eğilim olsa bile, kararlı olduğunuzda, aileniz yanınızda olacaktır.

      Elbette bir de hukuki destek gerek. Değiştirerek ve kısaltarak yazdım ama işinin ehli bir avukat ile adalet kurumlarımızın sizin mağdur olmanıza izin vermeyeceklerine inanıyorum. Hem kendinize, hem sizi sevenlere hem de adalete güvenin.

      Ancak dediğim gibi…30 yıl beklediniz, şimdi adım adım yürüme zamanıdır. Acele edip, haklarınızı almadan bu ilişkiden çıkarsanız; özgürlüğünüzün bedelini acılarla ödeme olasılığınız olur. Biraz sabır, doğru adımlar ile özgürlüğünüze kavuşacağınıza inanıyorum. 32 yıllık maddi, manevi haklarınızı alarak elbette. Bu çok önemli bir konudur, ihmale gelmez. Bunu umursamaz ve "ne olursa olsun, ayrılmam gerek" telaşına düşerseniz, yeni hayatınızda başka zorluklar tarafından köşeye sıkıştırılabilirsiniz. Sabır ve iyi niyeti yanınıza alın, adalete güvenin ve yola devam edin.