Kıbrıs'ta siyaset konuşmak zordur. Çünkü her cümle, yarım asırlık bir acının, bir korkunun, bir hayal kırıklığının içinden süzülerek gelir.
Ama bazen, tam da bu yüzden, tek bir cümle her şeyi değiştirebilir.
Tufan Erhürman'ın "oyun değiştirici" dediği öneri henüz açıklanmadı.
İçeriğini bilmiyoruz.
Belki dönüşümlü başkanlıkla ilgilidir, belki müzakere metodolojisiyle, belki de yıllardır kapalı kalan bir kapıyı aralayacak bambaşka bir formüldür.
Bilmiyoruz. Ve belki de ilk kez, bilmememiz iyi bir şeydir.
Çünkü Kıbrıs'ta biz, her öneriyi daha masaya konmadan tüketmeye alıştık.
Bir lider bir şey söylüyor, daha cümlesi bitmeden öbür taraf reddediyor, sosyal medya yargılıyor, manşetler hükmü veriyor.
Öneri, diplomasi masasında değil, gürültünün içinde kaybolup gidiyor.
Erhürman bu kez farklı bir yol denedi.
Dedi ki: "Bunu bozuk para gibi harcamayalım. Bırakın biraz düşünsünler, diplomasiye bir şans verelim."
Bu, aslında çok yumuşak ama çok cesur bir cümle.
Cesur, çünkü Kıbrıs'ta liderler genelde halka dönüp konuşmaya alışkındır.
Kendi mahallesine mesaj vermek, kendi tabanını rahatlatmak, "bakın ben dik durdum" demek daha kolaydır.
Karşı tarafa düşünme süresi tanımak, sessiz kalmayı göze almak ise zordur.
Siyasetçiyi kırılgan gösterir.
Ama belki de Kıbrıs'ın tam olarak buna ihtiyacı vardır.
Biraz sessizliğe. Biraz sabra. Biraz da birbirini dinlemeye.
"Game changer" lafı kulağa büyük geliyor. Sanki bir anda her şey çözülecekmiş gibi.
Oysa gerçek hayatta oyunlar, çoğu zaman tek bir büyük hamleyle değil, oyunun oynanma biçimi değiştiğinde değişir.
Kıbrıs'ta oyun uzun zamandır aynı: Bir taraf masaya oturmak için ön koşul koyuyor, öbür taraf ön koşulsuz oturalım diyor, BM araya giriyor, bir bildiri yayınlanıyor, herkes evine dönüyor.
Herkes haklı, herkes yorgun, herkes bekliyor.
Belki "oyun değiştirici" olan şey, masanın kendisi değil, masaya oturma biçimimizdir.
Belki de Erhürman'ın önerisi, "önce sen adım at" kısır döngüsünü kırıp "birlikte adım atalım" demenin bir yoludur.
Bunu bilmiyoruz. Ama ummak hakkımız.
Aynı gün, Akıncılar ve Kambo-Gemikonağı geçiş noktalarında uzlaşı sağlandı. Kulağa küçük gelebilir. Bir yol, bir kapı...
Ama Kıbrıs'ı bilen bilir: Bir kapı, sadece bir kapı değildir.
O kapıdan geçen bir öğrenci, bir çiftçi, bir anne, bir yaşlı adam...
Onlar geçtikçe ada biraz daha küçülür, mesafe biraz daha kısalır, "öteki taraf" biraz daha tanıdık olur.
IMAGINE programının yeniden başlaması da öyle.
Çocukların birbirini "düşman" olarak değil, "komşu çocuk" olarak tanıması...
Bundan daha büyük bir oyun değiştirici olabilir mi?
Belki de Erhürman'ın gizli tuttuğu öneri kadar, bu küçük adımlar da oyunu değiştiriyor.
Sessizce, gürültüsüzce, manşetsizce.
Şimdi hepimiz Guterres'li üçlü görüşmeyi bekliyoruz.
Dileğimiz şudur: Bu kez öneri, ilk tepkilerin kurbanı olmasın.
Bu kez kimse "ben kazanayım, o kaybetsin" hesabı yapmasın.
Bu kez diplomasi, gerçekten diplomasi olsun.
Kıbrıslı Türk de Kıbrıslı Rum da aynı adada, aynı güneşe, aynı denize bakarak yaşıyor.
Aynı üzüntüyü, aynı hasreti farklı dillerde anlatıyor.
Belki bir gün, bir öneri gerçekten oyunu değiştirir.
Ve biz, yıllar sonra torunlarımıza "işte o gün, her şey o cümleyle başladı" deriz.
O gün bugün olabilir mi?
Bilmiyoruz.
Ama umut etmekten vazgeçersek, oyun zaten hiç değişmez.