19 Kasım'da Shenzhen'de, APEC zirvesinin kenarında Donald Trump, Xi Jinping ve Vladimir Putin ilk kez üçlü olarak bir araya gelecek. Masada nükleer silahlar var, Ukrayna var, İran var. Yani dünya, bundan sonraki 50 yılını konuşmak için masaya oturuyor. Buna yeni Yalta diyenler haksız değil. 1945'te haritalar Yalta'da çizilmişti, şimdi haritalar Shenzhen'de çizilecek.

Biz ne yapıyoruz? Biz seçim konuşuyoruz. Yine, yeniden, bıkmadan, usanmadan seçim konuşuyoruz.

Seçim gündemine endeksli yaşayan bir topluma dönüştük. Sabah uyanıyoruz, anket. Öğlen kahvede, aday. Akşam televizyonda, ittifak. Gece sosyal medyada, kim kime ne dedi kavgası. Bir seçim bitmeden öbürünün tarihi konuşuluyor. Biri bitiyor, öbürü başlıyor. Cumhurbaşkanlığı bitiyor, meclis başlıyor. Meclis bitiyor, yerel başlıyor. Yerel bitiyor, ara seçim, kurultay, ön seçim, yoklama. Sanki ülke değil de, sürekli seçim kampanyası yönetiyoruz.

Her seçim bizim için kurtuluş seçimi. Her aday bizim için kurtarıcı. Her parti bizim için son umut. Her seferinde aynı cümleler: Bu sefer tamam, bu sefer değişecek, bu sefer düzelecek. Değişen bir şey yok, düzelen bir şey yok. Ama biz yine aynı heyecanla, aynı kavgayla, aynı kamplaşmayla bir sonraki seçime koşuyoruz. Seçimi bir araç olmaktan çıkarıp, hayatın kendisi yaptık.

Hayatımızı seçime bağladık. Yol yapılacaksa seçimden önce, işe alım olacaksa seçimden önce, zam verilecekse seçimden önce, müjde verilecekse seçimden önce. Seçim geçince her şey unutuluyor. Hastane sözü seçimde veriliyor, seçimden sonra dosyada çürüyor. Yol sözü seçimde veriliyor, seçimden sonra çukura dönüyor. Biz de bunu bile bile her seçimde aynı sözlere alkış tutuyoruz. Alkışı bitince şikayet ediyoruz, şikayet bitince yine aynı alkışa dönüyoruz.

Kapılar bile artık seçim malzemesi. Kapı açılırsa bir partinin başarısı, açılmazsa öbür partinin suçu. Metehan'daki kuyruk bile seçim anketine dönüştü. Geçiş kapısı değil, oy kapısı oldu. Bizim için kapının ne işe yaradığı değil, kimin döneminde açıldığı önemli. Kimin kapattığı, kimin açtığı, kimin söz verdiği önemli. Yani kapı bile kendi başına bir mesele değil, seçim kavgasının bir parçası.

Toplum olarak herkesi siyasetçi yaptık. Berber siyasetçi, taksici siyasetçi, kahveci siyasetçi, öğrenci siyasetçi, emekli siyasetçi. Herkes aday biliyor, herkes oy hesabı yapıyor, herkes koalisyon kuruyor. Ama kimse üretimi konuşmuyor, kimse eğitimi konuşmuyor, kimse geleceği konuşmuyor. Çünkü üretim oy getirmiyor, eğitim oy getirmiyor, gelecek oy getirmiyor. Oy getiren tek şey kavga, dedikodu ve seçim heyecanı. Biz de oy getirenin peşinde koşuyoruz.

Dünya yeniden kurulurken biz hala sandık başında bekliyoruz. Trump, Xi ve Putin yarının dünyasını konuşurken, biz dünde kalan seçimin hesabını, yarınki seçimin dedikodusunu yapıyoruz. Onlar nükleer başlık sayısını, enerji koridorlarını, teknoloji savaşlarını konuşuyor, biz kimin hangi köyde kaç oy aldığını konuşuyoruz. Onlar 50 yıllık plan yapıyor, biz 5 aylık seçim takvimine bakıyoruz.
Bu bağımlılık artık bizi yönetiyor. Seçim olmazsa ne konuşacağımızı bile bilmiyoruz. Seçim olmazsa gündemimiz boş kalacak diye korkuyoruz. O yüzden seçim bitse bile seçim havasından çıkmıyoruz. Seçim bitti, şimdi seçim sonrası kavgası. Sonra erken seçim ihtimali. Sonra aday kim olacak tartışması. Sürekli aynı döngü, sürekli aynı kısır döngü.
Tarih bizi beklemiyor. Shenzhen'de masa kurulduğunda bizim seçim kavgamız kimsenin umurunda olmayacak. O masadan ne çıkarsa, bizim seçimlerimizi de, kapılarımızı da, hayatımızı da o belirleyecek. Biz masada olmadığımız için, yine başkalarının aldığı kararların sonuçlarını yaşayacağız.

Sormamız gereken soru şu: Biz bu adada sadece seçimden seçime yaşayan bir kalabalık mı olacağız, yoksa seçimleri değil, geleceği konuşabilen bir toplum mu?
Sandığı değil, ülkeyi düşünebilecek miyiz? Yoksa dünya yeniden kurulurken biz yine aynı yerde, aynı sandığın başında, aynı kavgayla mı kalacağız?