Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği Çerçeve Sözleşmesi kapsamında düzenlenen 31. Taraflar Konferansı (COP31) Antalya’da gerçekleştirildi. 11-12 Kasım tarihlerinde gerçekleşen Dünya Liderler Zirvesi’nde küresel iklim krizine yönelik siyasal ve diplomatik boyut ön plandaydı.

Bu konferansın esas amacı, küresel iklim krizine karşı devletlerin müzakere ederek ortak bir eylem planı çerçevesinde uygulamakla yükümlü oldukları politikaları belirlemektir. Başka bir ifadeyle, COP31 daha önce Paris İklim Anlaşması’nda devletlerin üzerinde mutabık kaldıkları hedefleri, daha somut politikalara ve uygulamalara dönüştürmektir.

Sera gazı emisyonlarının düşürülmesi, fosil yakıt kullanımının azaltılması ve yenilenebilir enerjiye geçiş, sıcaklık artışı, kuraklık, yangın ve sel risklerine karşı hazırlık, sürdürülebilir tarım ve su, düşük karbonlu üretim ve gelişmekte olan ülkelere iklim finansmanı gibi konular COP31’in ana gündem maddeleri arasında yer almaktadır.

İklim krizinin küresel düzeyde hissedilmesi, bu meseleyi devletlerin tek başına üstesinden gelemeyeceği bir sorun haline getirmiş ve küresel yönetişimi gerekli kılan bir ihtiyacı da beraberinde getirmiştir. Nitekim iklim değişikliği uluslararası politikadan, kamu politikalarına ve küresel yönetişime kadar birçok düzeyde etkili olmaktadır.

Bu yıl gerçekleştirilen COP31 Dünya Liderler Zirvesi’nde Kıbrıslı liderler Tufan Erhürman ile Nikos Hristodulidis de davetliydi. Dolayısıyla zirve çevre politikalarının ötesinde, siyasal ve diplomatik açıdan da dikkat çekiciydi.

Kıbrıslı Rum lider Avrupa Birliği’nin girişimleri sonucunda aldığı resmi davet üzerine Türkiye’nin ev sahipliğinde konferansa katılırken, Kıbrıslı Türk lider de TC Cumhurbaşkanı’nın daveti üzerine konferansa katıldı.

Hristodulidis Kıbrıs Cumhuriyeti’nin görünürlüğünü uluslararası bir konferansta artırmak ve Türk yetkililerle görüşmek için fırsatı kollamasına rağmen, ortaya çıkan tablo hiç de öyle olmadı. Rum lider, TC Cumhurbaşkanı Recep T. Erdoğan tarafından Zirve açılışında karşılanmadı. Böylelikle Türkiye, tanınmadığı Kıbrıs Cumhuriyeti temsilcisini muhatap almayarak diplomatik tutumunu ortaya koydu.

Erhürman ise uluslararası alanda tanınan bir devletin lideri sıfatıyla olmasa da konferansa katıldı ve bir anlamda KKTC’nin uluslararası bir platformdaki görünürlüğünü artırdı.

Her iki Kıbrıslı liderin Antalya’da iklim krizine ilişkin uluslararası bir konferansta bulunması hem güven yaratıcı önlemler hem de Kıbrıs’ın iklim krizi karşısında bir bütün olarak atması gereken ortak adımların ele alınması bakımından fırsatlar barındırıyordu.

İklim krizi Kıbrıs’taki her iki toplumu ve onların geleceğini etkileyen yaşamsal bir konudur. Örneğin su kıtlığı, sıcaklık, kuraklık, erozyon, sürdürülebilir tarım ve enerji gibi sorunlar sadece adanın bir kesiminde çözülebilecek sorunlar değildir. Bu tür sorunlar her iki toplumun liderleri arasında iş birliği ve koordinasyon gerektirmektedir.

Ancak Kıbrıs sorununun yarattığı asimetrik statü sorunu, Kıbrıslı liderlerin ortak geleceğimizi ilgilendiren iklim değişikliği konusunda bile diyalog ve iş birliğinin geliştirilmesini son tahlilde engellemektedir.

Kıbrıs sorununun çözülüp çözülemeyeceği belirsizliğini korurken, iklim krizinin yarattığı tehditler giderek daha belirgin hale geliyor. Her iki toplumun da geleceği küresel iklim krizi karşısında tehdit altındayken, toplum liderlerinin statü meselesini bir yana bırakıp birlikte hareket etmeleri gerekmez mi?

Unutmamak gerekir ki iklim krizi sınır tanımaz ve doğanın Kıbrıs sorununun çözümünü bekleyecek kadar zamanı da yoktur!