"Benim için sağ ayağını üç defa yere sert sürt"
Demişti bana üç defa tembih ederek rahmetli Kurucu Cumhurbaşkanımız Denktaş Babamız tam 59 yıl önce 14 Kasım 1967’de sabahleyin Ankara’da Kızılay Güven Park yakınında bulunan TC Dış Münasebetler binası önündeki park yerinde. Bir gün önce 13 Kasım 1967’de, Rum yönetimince haftalar önce sandalla Kıbrıs’a çıktıktan sonra yakalanıp günlerce süren tutukluluk sonrasında serbest bırakılıp İstanbul’a gelişinin ertesi günü idi. MTG ve Milli Takımın emektar futbolcusu olarak unutamadığım bu güzel anımı hem büyük Liderimizin hatırasını Cumhuriyetimizin 43. Yılında MTG ve Milli Takımın emektar futbolcusu olarak bir daha paylaşmak istedim.
21 Aralık 1963 Rum saldırılarına kadar tüm kulüplerimiz Türkiye’den antrenör getirmişti. TC Milli oyunculardan Recep Adanır, Basri Dirimlili, Mehmetali Has, Halil Özyazıcı vs. Bizim de antrenörümüz Salahattin Tetik’ti. Rum saldırılarından dolayı ligler durmuş Kıbrıslı Türkler olarak yediden yetmişe var oluş mücadelesine girişmiştik. Üç beş ay sonrasında bu değerli teknik adamlar Türkiye’ye dönmüşlerdi. Çetinkaya’dan Halil Özyazıcı hariç. 1965’lerde bütün kazalarda Bölükler arası maçlar başlamıştı.
1967’de Salahattin Tetik hocam haber gönderdi Türkiye’ye transfer için, takım arkadaşın Raif Kasapoğlu’na da. Ben, Ankara’nın birinci lig (şimdiki Süper lig) takımına, Raif de Adana’ya. Raif ile birlikte 17 Ağustos 1967’de Mağusa limanından Rus yolcu gemisiyle hareketle saat 20.00’de Lazkiye’ye vardık. Suriye perişan haldeydi, 1967 İsrail savaşı bir ay önce bitmişti ve yenilmişlerdi, ülke çok zordaydı. Oradan Yayladağ- Antakya. Otele saat 03.00 te vardık. Öğleye yakın İskenderun, sonra Adana. Raif Adana’da kaldı. Ben gece saat 01.00’de Ankara’ya vardım.
Hocamla anlaşmıştık Ulus’ta Turist Otelde sabah saat 9’da buluşalım, Kütahya maçı sonrası Adana’ya dönüşünde beni beklerdi, Adana’da antrenördü. Gittim, kulüp yöneticisi geldi tanıştık, ayni gün 19 Mayıs stadındaki antrenmana katıldım. Antröner GS ve Milli Takım eski oyuncusu, efsaneler Rahmetli Turgay Şeren’in ve Metin Oktay’ın takım arkadaşı Mustafa Ertan’dı (Beton Mustafa). Antremanlara katıldım bir süre, gruplaşmalar vardı vaz geçtim. Sonra Ankara’da ikinci kümeden (şimdi 1.lig) geldiler, anlaştık antremanlara gittim, hazırlık maçı da yaptım.
Bu arada Denktaş Babamız sandalla Kıbrıs’a çıkıp tutuklanmıştı. Serbest bırakılması için sürekli mitingler düzenlendi öğrenciler tarafından, tümüne katıldım. Denktaş Babanın eşi de konuşma yapmıştı Cebeci’de. Önce sandalyeye sonra da masaya çıkmasına yardımcı olmuştuk. Sırada ben konuşacaktım, ansızdan masaya kimsenin tanımadığı bir provokatör fırladı, Mao, Dupçek vs başladı konuşmaya, etrafta hazır bekleyen Polis panzerleri sirenlerle beş altı koldan hemen meydana daldı, hepimiz darmadağın olduk. Denktaş Babanın serbest bırakılması için Kıbrıslı öğrencilerin sürekli düzenlediği gösterilere katıldım. Futbol ikinci planda kalmıştı.
Aradan üç ay geçti, ikamet izninde sıkıntı oldu, Kıbrıs’a gidip halletmem lazımdı. Denktaş Babamız 13 Kasım 1967’de serbest kalıp İstanbul’a gitmişti, bayram etmiştik. O gün Mağusa’dan tanıdığım Mağusa’lı polis Şevki Gencalp ( Şevki çavuş) ve polis Fikret Beyzade’yle karşılaştık tedaviden sonra Kıbrıs’a döneceklerdi. 12 Kasım’da üçümüz birlikte Kıbrıs Türk öğrenci işleri dairesi sorumlusu rahmetli Nejat Konuk beye gittik, Kıbrıs’a nasıl gidebileceğimizi sorduk. Kara yoluyla Suriye’ye, Lübnan’a Beyrut’a, oradan da Mağusa’ya, tek çare bu dedi.
Denktaş Babanın İstanbul’a gitmesinin ertesi günü 14. Kasım’da sabahleyin Dış Münasebetlere gittik. Park yerinde yürürken beyaz kaplumbağa vosvos arabayla önümüzden geçti ileriye sağa park etti. Denktaş Babaydı, birbirimize baktık afalladık, koştuk kapısını açtım, kucaklaştık, çok sevindik, konuıştuk. Bütün gece arabayı sürerek tek başına Ankara’ya gelmişti. Sordu ne işimiz var diye. Anlattık, bu gün Kıbrıs’a gitmek için yola çıkacağız Beyrut üzerinden Mağusa’ya, Nejat Konuk bey böyle tavsiye etti dedik. Derin nefes aldı, bana ‘ Bak evlat dedi, O Mağusa limanına vardığında ‘ benim için sağ ayağını üç defa yere sert sürt’ dedi. Ben yanlış duydum sandım, efendim anlamadım dedim, tekrarladı. Niçin efendim dedim. ‘ Sürt ve dile ki adaya erken zamanda döneyim, sakın unutma, sağ ayağını sert şekilde ‘ dedi ve birkaç defa tembihledi. Sağ ayağımı diye üstüne basa basa söyledi. Bu arada gözleri bizim gerimize odaklanmıştı, dönüp bakmak istedim sakın bakma dedi. Nedenini söyledi, yazamam. Birlikte Dış Münasebetlere girdik, biraz gerisinden yürümemizi de uyardı.
O gün 14 Kasım gecesi 20.00’de otobüsle yola koyulduk. Adana, İskenderun, Antakya, Yayladağ, Suriye, Lübnan. Ertesi gece saat 21.00’de Beyrut Burç Meydanı. 25 saat yolculuk. Tosbath Otele yerleştik. Türk iş adamlarının uğrak yeriydi. Sahibi Ermeni bir bayandı. Oda arkadaşım, büyük bir tesadüf Kıbrıs’a silah getirirken yakalanacağını anlayınca gemisini batıran ve bir buçuk yıl hapis yatan kaptandı. İlk gece bizi KKıbrıs Limasol’lu Ahmet’in ‘ Kibrisli ‘ adlı restoranına götürdü, tıpkı Kazablanka filmindeki o meyhane tipi epey geniş, kemerli tarihi yapı. Sahibi olan Ahmet beyle de tanıştık, çok sevinmişti, geç saatlere kadar sohbet ettik, çok ağlamıştı. Mağusa limanına kızağa çekilmiş olan O gemiyi neredeyse bütün Mağusa Halkı gidip görmüştü. Denktaş Babaya selamlarını iletmemi istedi, ama Denktaş babamız daha Kıbrıs’a gelemezdi, Türkiye’deydi. Epey konuştuk
Ertesi gün Beyrut’ta acenteye gittik, Kıbrıs’ta limanlar kapandı dediler. Otele döndük Kıbrıs’ın sesi radyosundan haberlerde Geçitkale-Boğaziçi köylerine Rum-Yunan’ın saldırdığını öğrendik. Ertesi gün acenteye yine gittik Mağusa’ya gidecek Avzonia adlı İtalyan yolcu gemisinden bilet aldık. Gece yarısı limandan ayrıldık, 18 Kasım sabahı Mağusa’ya vardık. Bütün gece düşündüm adaya girebilecek miyiz. Gemi limana dayandı, valizlerle rıhtıma indik. Rıhtımda bekleyen Polisin Türkçesi iyiydi, Baykal’da Mücahitken tanıdıydım, çok güzel Türkçe konuşurdu. Beni tanırdı, Baykal’da mücahit iken bir olaydan dolayı.
Epey soruşturdu, oyaladı rıhtımda, fırsatı bulup sağ ayağımı üç defa sert sürttüm ve içimden diledim. Mağusa’ya girdik az sonra iki jetimiz liman üstünden geçti. Eve gider gitmez Baykal’da Takım Komutanım Osman YAK, Voksol arabasıyla geldi arkadaşlarımla. Üniformamı giydim, demir şapkamı alıp gittik. Türkiye’ye geri dönüş umudum kapandı. Eşyalarım orada kaldı. Bu hayatımda dönüm noktası oldu. Altı yedi ay sonra yazda Denktaş Baba adaya geldi, mahşeri kalabalık. Derken kısa sürede kazalar arası karma maçları başladı, Türkiye Genç Milli takımı geldi, meşhur Cemil Turan, Vedat Okyar’lı. Karşılaşmada yer aldım 1-1 bitmişti. Gecesi, Devlet ve Askeri Erkanın katıldığı yemekte takım arkadaşım Galliga’ya gel Denktaş Beye gidelim dedim. Gittik, tokalaştıktan sonra ‘ Efendim, ben sağ ayağımı Mağusa limanında yere çok sert sürttüğüm için erken adaya döndünüz’ dedim. Kaptanın selamlarını da ilettim. Oooo, o sen misin evlat dedi, sarıldık. İnsan gönülden dileyince ve hakça ise olurmuş demek. Yaşım 22 idi.
Bu olayın 59. Yıl dönümü, Cumhuriyetimizin da 43. Yıl dönümü dolayısıyla paylaşmak istedim. Nurlar içinde olsunlar, başta Ulu Önderimiz ATATÜRKÜMÜZ, Denktaş Babamız, Dr Küçük ve tüm Şehitlerimiz.
