Siyasetin seçim takvimi işlemeye başladığında, ilk önce ilkelerin pusulası şaşıyor; ardından kutsal değerler birer birer pazarlık tezgâhına çıkarılıyor.

Dün bayrağı göklere çıkaranlar, bugün vatan borcuna fiyat etiketi asmanın hesabını yapıyor.

Anlaşılan o ki seçim sandığı yaklaştıkça siyasetin terazisinde ilkeler hafifliyor, oyların ağırlığı artıyor.

Ulusal Birlik Partisi'nin 6 Aralık seçimleri öncesinde gündeme getirdiği bedelli askerlik düzenlemesi, bu siyasi alışverişin son vitrini oldu.

Öneriye göre artık yurt dışında çalışmak, eğitim görmek veya doktora yapmak gibi koşullar aranmayacak; bedelini ödeyen, askerlik yükümlülüğünü bu yolla yerine getirebilecek.

Kısacası, dün belirli koşullara bağlı olan vatan borcunun kapısı, bugün paranın anahtarıyla açılmak isteniyor.

Muhalefet liderinin "Gelin, yarın Meclis'e getirin, uygulayalım" çıkışı ise siyasetin iki yakasının aynı seçim rüzgârıyla savrulabildiğini gösteriyor.

İktidar sandığa giderken vaat sepetini dolduruyor, muhalefet ise bu sepetten geri kalmamaya çalışıyor.

Böylece askerlik gibi toplumsal hassasiyeti yüksek bir mesele, ilkelerle tartışılacak bir reform olmaktan çıkıp seçim meydanlarında dolaştırılan bir açık artırma malzemesine dönüşüyor.

Oysa mesele bedelli askerliğin varlığı değil, vatan borcunun hangi adalet terazisinde tartıldığıdır.

Elbette çağın değişen koşulları karşısında askerlik sisteminin yeniden düzenlenmesi mümkündür; ancak reform başka, sandık uğruna kutsal değerleri bozuk para gibi harcamak başkadır.

Üstelik yıllarca askerliği vatan sevgisinin ölçüsü olarak sunanların bugün aynı yükümlülüğü parasal bir bedelle ilişkilendirmesi, siyasetin kendi söylemleriyle yüzleşmesini gerektiriyor.

Düne kadar askerlik yapmayanlara vatan borcunu hatırlatanlar, bugün parası olanların bu borcu hangi kurdan kapatacağını tartışıyor.

Peki, vatan sevgisinin de döviz kuru mu var; dolar yükselince vatan borcu ağırlaşıyor, düşünce hafifliyor mu?

Parası olanın vatan borcu makbuzla kapanırken, parası olmayanın omuzlarına aynı yükün bütün ağırlığı mı bırakılacak?

Daha da önemlisi, vatan borcu bir mali yükümlülüğe indirgenecekse milliyetçilik söyleminin yıllardır ördüğü manevi duvarlar nereye konulacak?

Demek ki seçim kazanmak söz konusu olduğunda, dün dokunulmaz denilen değerlerin bile üzerine satılık etiketi iliştirilebiliyor.

Ne yazık ki seçim pazarında tezgâha çıkarılan yalnızca askerlik değil; bir başka siyasi partinin 55 yaşında emeklilik önerisi de aynı vaat yarışının farklı bir vitrini olarak karşımıza çıkıyor.

Bir tarafta vatan borcuna fiyat biçiliyor, diğer tarafta emeklilik takviminin yaprakları sandığın takvimine göre koparılıyor.

Oysa sosyal güvenlik sistemi seçim meydanlarında dağıtılan bir ikramiye değil, gelecek kuşakların da hakkını taşıyan ortak bir emanettir.

Bugün alkış toplamak için verilen her hesapsız vaat, yarın çocuklarımızın sırtına yüklenen görünmez bir borca dönüşebilir.

Siyasetin görevi toplumsal sorunları seçim şekerine bulamak değil, adalet ve sürdürülebilirlik temelinde kalıcı çözümler üretmektir.

Çünkü devlet hazinesi dipsiz bir kuyu, toplumsal değerler de seçim zamanı bozdurulacak birer çek değildir.

İktidarın görevi oy uğruna devletin terazisini eğmek, muhalefetin görevi de bu terazinin diğer kefesine daha cazip vaatler yığmak olmamalıdır.

Gerçek devlet adamlığı, sandığın gölgesinde değil, gelecek kuşakların vicdanında sınav vermeyi gerektirir.

Vatan sevgisi doların yeşiline, sosyal adalet seçim afişlerinin rengine boyandığında kaybeden yalnızca siyasi ilkeler değil, toplumun ortak değerleri olur.

Çünkü vatan borcu yalnızca askerlikle, vatan sevgisi yalnızca sloganlarla, yurttaşlık sorumluluğu da yalnızca parayla ölçülemez.

Sonuçta asıl sorulması gereken soru şudur: Vatan borcunun kaç dolar olduğu mu, yoksa seçim kazanmak uğruna siyasetin kendi değerlerinden kaç dolara vazgeçtiği mi?

Ve belki de en acı gerçek şudur: Vatan borcuna fiyat biçen siyaset, bir gün kendi ilkelerini de sandıkta bozduracak kadar fakirleşmiş demektir.