Siyasette sloganlar vitrinlerin en parlak süsleridir; ancak vitrindeki ışıltı, içerideki siyasi sicilin karanlığını her zaman aydınlatmaya yetmez.
Demokrat Parti’nin “Devletin Dengesi” sloganı da kulağa hoş gelen bir siyasi melodi olabilir; fakat önemli olan melodinin güzelliği değil, icraatların ne kadar doğru nota bastığıdır.
Çünkü devletin terazisini dengelemek başka, hükümetin sallanan koltuğuna takoz olmak bambaşka bir marifettir.
Devletin dengesi olmak, iktidarın çatlayan duvarlarına sıva çekmek değil; o çatlakların neden oluştuğunu sorgulayacak siyasi cesareti gösterebilmektir.
Hükümetin ömrünü uzatmakla devletin ömrünü güvenceye almak aynı şey değildir; biri koltuğun ayaklarını sağlamlaştırırken diğeri devletin temellerini korumayı gerektirir.
Koalisyon ortaklarının her yanlışına sessiz kalmak, siyasi geminin su almasını önlemek değil; bazen güvertede müzik çalarken geminin batışını seyretmektir.
Üstelik ana muhalefetin her talebine sorgusuz sualsiz baş sallamak da devletin dengesini sağlamak değil, siyasi rüzgârın yönüne göre yelken açmaktır.
Oysa devletin dengesi, siyasi rüzgârlarla yön değiştiren bir fırıldak değil; hukukun üstünlüğünü, kuvvetler ayrılığını, kurumsal bağımsızlığı ve kamu yararını gösteren bir pusula olmalıdır.
Bu pusulanın anayasal düzeydeki en önemli temsil alanlarından biri Cumhurbaşkanlığı makamıyken, hükümet ortaklığını devletin denge merkezi gibi sunmak kavramların terazisini de şaşırtmaktadır.
Peki, Demokrat Parti’nin siyasi geçmişi, bu ağır terazinin kefesine konulabilecek kadar sağlam bir siyasi ağırlık taşıyor mu?
Vergi aflarıyla mali disiplinin aşındırılmasına sessiz kalındığı eleştirileri ortadayken, vergi adaletinin terazisi hangi kefede durmaktadır?
Vergisini zamanında ödeyenin sırtına yük bindirilirken yükümlülüğünü yerine getirmeyene af kapıları açılıyorsa, devletin terazisi değil, adaletin kantarı bozuluyor demektir.
Kayıt dışı ekonomiyle mücadelede yeterli kararlılık gösterilmediği iddiaları karşısında sessizlik tercih ediliyorsa, devletin kasasındaki delikler hangi siyasi dengeyle kapatılacaktır?
Düşük vergili yabancı kaynak girişlerinin denetimi ve kara para aklama riskleri konusunda güçlü güvenceler aramak yerine sessizlik hâkimse, ekonomik istikrarın pusulası hangi limanı gösterecektir?
Unutulmamalıdır ki devletin mali dengesi yalnızca bütçe rakamlarından ibaret değildir; aynı zamanda vergi adaletinin, şeffaflığın ve kamu vicdanının ortak bilançosudur.
Alçak orman arazilerinin imara açılması gibi tartışmalı düzenlemeler karşısında yeterli sorgulama yapılmıyorsa, doğanın yeşil terazisi betonun gri ağırlığı altında ezilmez mi?
Bugünün siyasi kazancı uğruna yarının doğal mirası riske atılıyorsa, gelecek nesillerin hakkını hangi siyasi terazi tartacaktır?
Devletin dengesi olmak, yalnızca kendi bakanlığının bahçesini sulamak değil; hükümetin bütün tarlasında yetişen yanlışların hesabını sorabilmektir.
Kendi sorumluluk alanında icraat üretirken diğer alanlardaki tartışmalı uygulamalara göz yummak, devlet gemisinin yalnızca bir kamarasını temizleyip gövdesindeki delikleri görmezden gelmeye benzer.
Oysa koalisyon ortaklığı, siyasi sorumluluğu bölüştürüp görünmez kılan bir perde değil; hükümetin bütününe karşı ortak sorumluluk doğuran bir yönetim ilişkisidir.
Devletin dengesi olduğunu iddia eden bir siyasi parti, gerektiğinde kendi hükümet ortağının karşısına dikilebilmeli ve yanlışın bedeli koltuk olsa bile doğrunun yanında durabilmelidir.
Çünkü siyasi cesaret, fırtına dinince kaptanlık taslamak değil; dalgalar yükselirken dümeni doğru yöne çevirebilmektir.
Devletin terazisinde hukuk, liyakat, mali disiplin, çevre ve kamu yararı bulunmalıdır; siyasi pazarlıklar, makam hesapları ve iktidar konforu değil.
Eğer terazinin bir kefesinde kamu yararı, diğerinde hükümet koltuğu varsa, siyasi samimiyetin gerçek ölçüsü hangi kefenin ağır bastığıdır.
Her siyasi sarsıntıda hükümet koltuğunun altına destek koymak, devleti dengelemek anlamına gelmez; bazen yalnızca iktidarın düşmesini geciktirir.
Asıl mesele, siyasi geminin batmaması için kaptanın koltuğunu korumak değil, geminin rotasını ve yolcularının güvenliğini korumaktır.
Bu nedenle “Devletin Dengesi” sloganının gerçek karşılığı, seçim afişlerinin parlak renklerinde değil; geçmiş kararların, siyasi sessizliklerin ve gerektiğinde gösterilen itirazların muhasebesinde aranmalıdır.
Zira siyasetin terazisi seçim meydanlarında sözlerle değil, iktidar sofralarında alınan kararlarla tartılır.
Sonuçta devletin dengesi olmak, hükümetin değirmenine su taşımak değil; gerektiğinde o değirmenin yanlış dönen çarkına dur diyebilmektir.
Çünkü devletin terazisini dengelemek için önce kendi siyasi omurganızın dik durması gerekir; aksi hâlde dengede tutulan devlet değil, yalnızca iktidarın sallanan koltuğudur.
