Soğuk Savaş sonrası dönemde siyasal partilerin giderek birbirlerine benzemesi, KKTC’deki son seçim kampanyalarında da iyice belirgin hale geldi.
Ülkemizdeki siyasal partilerin ideolojik arka planları ve siyasal gelenekleri farklı olmakla birlikte, özellikle yurttaşları etkileyen gündelik sorunları benzer biçimde teşhis ediyor ve benzer vaatlerde bulunuyorlar.
Örneğin UBP, CTP, DP, YDP, TDP, HP, TAM Parti ve Bağımsızlık Yolu farklı ekonomi politikaları olmakla birlikte, hayat pahalılığı, alım gücünün düşmesi ve geçim sıkıntısı sorunlarını benzer biçimde tanımlamaktadır.
Ancak partiler ekonomik sorunun teşhisinde benzerken, bu sorunların çözümüne yönelik modeller konusunda ayrışmaktadır.
Partilerin büyük bir bölümü ekonomik sürdürülebilirlik ve üretim konusunda da söylemsel bir benzerliği paylaşıyor. Ancak her bir partinin üretimden ne kastettiği ve bu hedefe yönelik önerdikleri politikalar farklılaşıyor.
Örneğin üretim UBP için büyük ölçekli projeleri ve altyapı projelerini içerirken, CTP için yerli üreticinin desteklenmesi demektir. Keza DP turizm gelirlerinin artırılmasını öne çıkarırken, Bağımsızlık Yolu üretim ve bölüşümü, emek-sermaye çelişkisi üzerinden ele almaktadır.
Ayrıca eğitim ve sağlık hizmetlerinin kalite ve erişilebilirliği konusunda da ortak bir söylem oluşmaktadır. Hemen hemen bütün partiler ücretsiz temel sağlık hizmeti konusunda birleşmektedir. UBP, CTP, TDP, HP ve Bağımsızlık Yolu özellikle Genel Sağlık Sigortasını savunmaktadır.
Ücretsiz ortaöğretim konusunda da partiler ortak bir söylemde birleşirken, Yükseköğretim konusunda UBP üniversite harcı desteğini önermektedir.
Bunun yanı sıra, partiler seçim kampanyasında gençlik ve istihdam konusuna da yer veriyor. Gençlerin ülkede kalmaları, ekonomik bağımsızlıklarını kazanmaları ve çalışma hayatına katılmaları konusunda ortak bir söylem şekillendi.
Ancak UBP gençlere yönelik konut ve maddi destek gibi ayrı bir paket açıklarken, CTP istihdam ve üretim bağlamında gençlik politikalarını savunuyor.
UBP’nin gençlere yönelik son açıkladığı bedelli askerlik vaadi de benzer biçimde CTP tarafından kabul gördü.
Diğer bir dikkat çekici söylemsel benzerlik, kamu yönetimi reformu ve devlet kapasitesiyle ilgilidir. Neredeyse tüm partiler devlet bürokrasisinin azaltılması ve kamu hizmetlerinin dijitalleşmesine vurgu yapmaktadır.
Partiler kadınların güçlendirilmesi, dezavantajlı grupların toplumsal yaşama katılması, çocukların korunması konularında da benzer söylemlerde birleşiyorlar. Ancak sosyal adalet anlayışları ve buna ulaşmak için öngördükleri araçlar farklılaşıyor.
Örneğin CTP, TDP ve Bağımsızlık Yolu daha çok hak temelli ve kurumsal bir sosyal politika yaklaşımı sergilerken UBP, DP ve TAM Parti sosyal destek, ekonomik yardım ve teşvik araçlarını öne çıkarıyor.
Öte yandan mevcut iktidara muhalefet eden CTP, TDP, HP ve TAM Parti özellikle dürüst, temiz yönetim ve yolsuzlukla mücadele söylemi etrafında birleşmektedir.
Bu söylemin partiler arasında yaygınlaşması, siyasetteki meşruiyet ölçütünün de değiştiğinin bir göstergesi olarak okunabilir. Ancak muhalefet partilerinin, iktidara gelmeleri durumunda bu konuda ne kadar kararlı adım atacakları çok daha belirleyici olacaktır.
Sonuçta yurttaşlar farklı yaşam standartlarına sahip olsalar da benzer sorunlarla karşı karşıyadır. Ortak sorunlar ortak beklentiler yarattığı gibi partilerin de ortak sorunlara yönelik politikalar geliştirmelerini gerekli kılıyor.
İktidara gelebilmek için kendi dar ideolojik tabanlarını aşarak daha geniş seçmen kesimlerine seslenmeye çalışan partilerin giderek birbirine benzemesi anlaşılabilir. Ancak kampanyalardaki bu söylemsel benzeşme, ideolojik yakınlaşma olarak değerlendirilemez.
Çünkü partiler arasındaki esas ayrım, savundukları politikaları hangi anlayışla ve hangi araçlarla hayata geçirecekleri konusunda ortaya çıkacaktır.
Belki de partileri birbirinden ayıracak en önemli ölçütlerden birisi, hükümete geldikten sonra seçim kampanyasındaki vaatlerini ne ölçüde hayata geçirebildikleri olacaktır.
